Column

Na de oorlog

2012-01-30 | Henk Schaafsma | 0 reactie(s) | Reageren | Login column schrijven

Na de tweede Wereldoorlog is er in Nederland een generatie opgegroeid die we vandaag de babyboomers noemen. De geboortenexplosie aan het eind van de veertiger jaren van de twintigste eeuw zorgde voor die naam. De babyboomers hebben vrijwel allemaal in hun opvoeding te maken gehad met ouders die hen verhalen vertelden over de tweede Wereldoorlog.

Wie kent niet de dichtregels van Leo Vroman uit het gedicht Vrede uit 1974:

Kom vanavond met verhalen
Hoe de oorlog is verdwenen
En herhaal ze honderd malen:
Alle malen zal ik wenen.

Vele babyboomers herkennen de conversatie waarmee hun ouders het zoveelste verhaal begonnen: jullie hebben de oorlog niet meegemaakt, maar....
Een bekende variatie op dit thema kwam als een kind liet blijken, dat bepaald voedsel niet te pruimen viel: als je de hongerwinter had meegemaakt zou je wel anders piepen. Het was de tijd dat de welvaart in Nederland en de wereld met sprongen steeg. Na de oorlog moest alles weer opgebouwd worden: wegen, huizen, bedrijven, overheidsdiensten, onderwijs. Wat daaruit groeide is een maatschappij die nu na meer dan zestig jaar zo veel welvaart kent, dat de leden ervan vaak lijken op verwende kinderen.
Tijdens mijn reis door Zuid Soedan in november vorig jaar moest ik denken aan deze periode in Nederland. Zelf ben ik een onvervalste babyboomer die het allemaal wel bewust heeft meegekregen. Trekkend door Zuid Soedan kwam dat verwende-kinderen-syndroom dat Nederland teistert wel pregnant op mij af. Een procent minder pensioen, waar hebben we het over als je moet rondkomen van minder dan een euro per dag. Een tweede of derdehands auto? Waar praten we over als er niet eens een fatsoenlijke weg is om te gaan. Te hoge ziektekostenpremie? Waar wil je de medische zorg vandaan halen? Ja, er staan mooie stenen schoolgebouwen in veel dorpen, maar wat heb je er aan als er geen goed gekwalificeerd personeel is? Geen passend onderwijs en al helemaal geen duizendveertig uren norm. Zuid Soedan is een land in opbouw. Het christelijke zuiden is gescheiden van het moslim noorden na vele jaren van oorlog en strijd. Overal zie je herinneringstekens aan de oorlog. In de hoofdstad Juba zijn zo ongeveer de enige asfaltwegen van het land en die voeren naar het plein van de onafhankelijkheid waar een monument voor de grote vrijheidsstrijder staat. Jongeren dragen vol trots t-shirts die herinneren aan de uitroepen van de onafhankelijkheid. Zuid Soedan moet nog groeien en zich ontwikkelen: er is geen infra-structuur, geen deugdelijke overheidsbureaucratie. Onderweg zie je restanten van oorlogstuig, tanks, vliegtuigen. Het zal vele jaren duren om mijnenvelden te ontmijnen. Ik kroop behoedzaam een bunker binnen en tientallen krijsende vleermuizen vlogen me om de oren. Een goed teken: de bunker was al lang verlaten. De tijd is rijp om te bouwen aan een vreedzame samenleving. Maar de gevaren blijven dreigen: nog steeds zijn er stammenoorlogen om vee. En slimme buitenlandse speculanten proberen met allerlei duistere constructies grondgebied, dat rijk is aan delfstoffen, in handen te krijgen. Zodat straks de opbrengst weer niet ten goede komt aan de oorspronkelijke bevolking. Zou er voor dit land ooit een stabiele tijd komen waarin de welvaart zo met sprongen kan groeien als in Nederland en Europa na de Tweede Wereldoorlog ? Breekt er ook in Zuid Soedan een lange periode aan waarin ouders aan hun kinderen verhalen vertellen over de oorlog die beginnen met: jij hebt de oorlog niet meegemaakt, maar.... Soms wel tot vervelens toe. Ik gun het Zuid Soedan en ook Ethiopië en zoveel andere landen in Afrika. Ik bid er voor. Dat er een generatie opgroeit die de oorlog alleen van horen zeggen kent. Dat er kinderen aan hun ouders vragen met die regels van Vroman op hun lippen: "Kom vanavond met verhalen hoe de oorlog is verdwenen." Als ook dat maar niet leidt tot een verwende-kinderen-generatie. Een generatie die behoud van een riant pensioen op lange termijn belangrijker vindt dan de hoogte van het budget voor ontwikkelingshulp. Heer erbarm u.

Reageren

Reacties

Plaats een reactie

Spelregels

Schrijf helder en bondig, beperk uw reactie tot één kernpunt; meerdere reacties zijn toegestaan als u meerdere punten wilt bespreken.

Reacties geven argumenten weer en zijn geen opsomming van opinies.
Reacties zijn hoffelijkheid, integer, en hebben gepaste humor.

Onbetamelijke reacties, zulks door de moderator te bepalen, worden verwijderd, en leiden na een eerste waarschuwing tot uitsluiting van deelname.

Invullen van naam en e-mailadres is verplicht.
Nadat u uw reactie hebt geschreven, krijgt u de hele reactie nog een keer in beeld en kunt u nog correcties aanbrengen.